Edward Hartwig

(ur. 1909 w Moskwie – zm. 2003 w Warszawie)

Jeden z najwybitniejszych polskich fotografów. Współzałożyciel Związku Polskich Artystów Fotografików (1947). Syn Ludwika, również fotografa, właściciela zakładu fotograficznego. W 1918 wraz z rodziną znalazł się w Polsce, zamieszkał w Lublinie. Hartwig rozpoczął fotografowanie w połowie lat 20. W 1929 r. w Lublinie odbyła się jego pierwsza wystawa indywidualna. Jego styl kształtował się pod wpływem twórczości Jana Bułhaka i innych twórców z kręgu Fotoklubu Wileńskiego. Hartwig okazał się mistrzem w przedstawianiu porannych mgieł i impresjonistycznych pejzaży z okolic Lublina, oraz scen rodzajowych. W latach 30. studiował w wiedeńskim Instytucie Graficznym pod kierunkiem Rudolfa Kopitza i Hamasa Daimlera. Wiele jego wczesnych prac uległo zniszczeniu w zbombardowanym domu Hartwigów. Po wojnie zamieszkał w Warszawie. Był wówczas jednym z najważniejszych przedstawicieli realizmu socjalistycznego. Kolejne etapy jego twórczości obejmowały łączenie elementów graficznych z fotografią realistyczną, a od lat 70. eksperymenty z kolorem, kontynuowane w latach 90. (wówczas pojawiła się w jego twórczości fotografia abstrakcyjna). Hartwig chętnie sięgał po techniki szlachetne m.in. złotobrom. W swojej twórczości rozwijał pojęcie nowoczesności, będące swoistą syntezą abstrakcji i surrealizmu, przy jednoczesnej redukcji treści i narracji.

Określano go mianem wybitnego estety o tradycji malarskiej, a jednocześnie był twórcą zbliżającym się do nowoczesnej, abstrakcyjnej, często plakatowej formy. Hartwig pod koniec swego życia podejmował próby z fotografią barwną, celem była estetyzacja obrazu, o cechach jak najbardziej malarskich, nie zaś fotograficznych. Efektem takich zabiegów okazał się formalizm plastyczny [określenie Jerzego Olka].

Uhonorowany przez FIAP najwyższym tytułem: Honoraire Excellence FIAP. Laureat licznych nagród i odznaczeń państwowych m.in. Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Nagrody Miasta Stołecznego Warszawy (1997). Zdobywca złotego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie (1960) za fotografię sportową. Został zaproszony do udziału w prestiżowej prezentacji „Dziesięciu Fotografików Świata”. Jego twórczość prezentowano w USA, Japonii, europejskich stolicach, trafiła do zagranicznych i polskich kolekcji.

Ten wpis został opublikowany w kategorii słownik biograficzny fotografów i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.