Nicolas Grospierre

(ur. 1975 w Genewie)

Fotografie publikuje w czasopismach, książkach (np. „Warszawa w poszukiwaniu centrum”, Kraków 2005, „Mutation. Une Ambassade à Varsovie”, Paris 2005), prezentuje na wystawach. Z wykształcenia socjolog. W latach 1997-1999 studiował w Institut d’Etudes Politiques w Paryżu i na London School of Economics. Od 1999 mieszka w Polsce. Początkowo Grospierre wykonywał cykle portretów, dokumentujące daną społeczność. W 2001 roku powstał „Portret społeczności: Kamionka”. Znany jest głównie z fotografii architektury, przeważnie modernistycznej, traktowanej jako relikt pamięci o całkiem niedawnej przeszłości. Układające się w cykle zdjęcia stanowią próbę dokumentacji obiektywnej – budynki fotografowane są pomieszczenie po pomieszczeniu, bez sztafażu ludzkiego. Portretuje również detale i pozostałości po okresie komunistycznym w Polsce i Europie Wschodniej. Analizuje idee stojące za wizualnymi reprezentacjami instytucji (bibliotek czy banków). W 2008 razem z Kobasem Laksą, Grzegorzem Piątkiem i Jarosławem Trybusiem otrzymał główną nagrodę (Złotego Lwa) na 11. Biennale Architektury w Wenecji za najlepszy pawilon narodowy: Hotel Polonia. Budynków życie po życiu. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych, jego fotografie były publikowane m.in. w magazynach „Piktogram”, „Fluid”, „Fotopozytyw” oraz w książkach (np. Warszawa w poszukiwaniu Centrum, wyd. Znak, Kraków 2005; The Wallpaper City Guide. Warsaw).

Ten wpis został opublikowany w kategorii słownik biograficzny fotografów i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.