Stefan Wojnecki

(ur. 1929 w Poznaniu)

Fotograf, teoretyk fotografii. Inicjator kierunku fotografii na wyższych uczelniach artystycznych oraz pierwszy tytularny profesor tej dziedziny artystycznej w Polsce.

Ukończył fizykę na wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu im. Mickiewicza w Poznaniu (dyplom 1952). Od 1952 r. działa w Poznańskim Towarzystwie Fotograficznym. Członek ZPAF od 1971 r. Od 1978 pracuje w PWSSP w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny). Był dziekanem Wydziału Malarstwa, Grafiki i Rzeźby (1987-93). W latach 1956-68 zajmował się fotografią generatywną. Około 1966 r. powstały pierwsze „duogramy” wykonane za pomocą autorskiej techniki, częściowo opartej na fotografii. W latach 1969-81 zajmował się fotografią analityczną. Od 1982 do 1999 r. związał się z fotografią intermedialną, od 2000 uprawia fotografię postmedialną (termin fotografii intermedialnej i postmedialnej wprowadził dla określenia swojej twórczości Stefan Wojnecki). Od chwili debiutu w 1956 r. wziął udział w kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz w około stu zbiorowych w kraju i za granicą m.in.: „Krok w nowoczesność” (Poznań 1957), „Fotografowie poszukujący” (Galeria Współczesna, Warszawa 1971), „Duogramy” (Poznań, 1972), „Hiperfotografia” (Poznań 1978), „Pęknięcia – ku symulacji” – wystawa monograficzna (Arsenał, Poznań, 1999), „Wokół dekady. Fotografia polska lat 90.” (Muzeum Sztuki, Galeria FF, Łódź 2002)

Jest również kuratorem kilkudziesięciu wystaw, sympozjów i warsztatów. Laureat wielu nagród i wyróżnień, w tym m.in. Gloria Artis

Ten wpis został opublikowany w kategorii słownik biograficzny fotografów i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.