Zbigniew Dłubak

(ur. 1921 w Radomsku – zm. 2005 w Warszawie)

Malarz, fotograf, teoretyk, animator środowiska artystycznego.

Od 1948 r. członek ZPAF. Jeden z organizatorów I Wystawy Sztuki Nowoczesnej w Krakowie (1948). Współpracował z licznymi galeriami sztuki: Krzywe Koło, Małą Galeria, Permafo, Remont, Foto-Medium-Art, Labirynt, Zamek. Jeden z założycieli Grupy 55 i Małej Galerii ZPAF oraz Galerii Permafo. W latach 1953-72 redaktor naczelny miesięcznika Fotografia. Wykładał w PWSFTViT i PWSSP w Łodzi (1966-75). W latach 50. fotografował głównie pejzaże miejskie, widoki nieatrakcyjnych miejsc Warszawy i okolic. W latach 1959-66 powstaje zbiór aktów i fotografii wnętrz mieszkania i pracowni „Egzystencje”, częściowo wykorzystany w fotograficznej instalacji „Ikonosfera I” (1967). Wraz z Natalią Lach-Lachowicz i Andrzejem Lachowiczem stworzył (niezrealizowany) projekt maszyny optycznej Relop (1970) oraz projekt „Mutanty” (1971). W serii „Tautologie” (1971) podejmuje kwestię mechanizmów percepcji. W latach 1970-78 powstał cykl malarski i fotograficzny „Systemy”. Od początku lat 80. do końca życia tworzył cykl fotografii i obrazów „Asymetria”.

Otrzymał Stypendium Kościuszkowskie w Nowym Jorku (1972). Inicjator Seminarium Warszawskiego (1975-82). Od 1982 r. mieszkał w Meudon pod Paryżem. Brał udział w ponad pięćdziesięciu wystawach indywidualnych i stu kilkudziesięciu zbiorowych. Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Walecznych.

Ten wpis został opublikowany w kategorii słownik biograficzny fotografów i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.