Zbigniew Łagocki

(ur. 1927 we Lwowie– zm. 2009 w Krakowie)

Ukończył Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej. Pracował jako projektant w Polsce i  Szwajcarii. Od 1957 r. członek ZPAF, w następnych latach należał do jego władz. W 1957 roku wraz z Wojciechem Plewińskim i Wacławem Nowakiem – założył grupę Trzech. Delegat polski na Kongresie Federacji Sztuki Fotograficznej (FIAP) i przewodniczący komisji artystycznej FIAP. W 1972 r. otrzymał tytuł Honoraire Excellence FIAP. Członek Photographic Society of America i organizacji zrzeszającej profesjonalnych fotografów „Europhot”. Juror wielu wystaw, współorganizator – wraz ze Zbigniewem Dłubakiem – znaczących ekspozycji: „Wystawa Fotografii Subiektywnej” (Kraków, 1968) i „Fotografowie Poszukujący” (Warszawa, 1971). W 1967 roku nagrodzony został złotym medalem na Międzynarodowym Biennale Sztuki w Sao Paolo za cykl zdjęć „Aerotica”. W owej dekadzie dużo podróżował – po Europie, Meksyku (miał stypendium ministra kultury tego kraju), USA.

Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi za popularyzacje sztuki polskiej za granicą oraz medal Niepce’a za zasługi dla rozwoju fotografii w 1975 r. Od 1977 r. wykładowca fotografii na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. Od  1990 r. kierował Katedrą Fotografii na Wydziale Grafiki w tej uczelni. W 1994 r. otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych.

Jego prace były pokazywane na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Przyniosły mu wiele nagród i wyróżnień.

Ten wpis został opublikowany w kategorii słownik biograficzny fotografów i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.